marijehazelhoff, 29 april 2012
Thailand , Bangkok 37°

Een kater in de bus van Phnom Penh naar Bangkok

Daar ga ik dan. Ik heb mezelf weg weten te slepen uit Phnom Penh. Gisteren ging ik voor het laatst uit met mijn vrienden daar. Na een heel lekker dinner in een seafood restaurant (ja pap en mam ik lust nu zelfs seafood, mmm!), werd het een leuke zweterige nacht in de Afrikaanse club. Vanochtend na twee of misschien een krappe drie uurtjes slapen rolde ik vroeg in de ochtend mijn bed uit. Haastig propte ik mijn spullen in mijn backpack. Ik spring achterop een moto die me naar de bus brengt en ik kijk niet achterom. Ik vraag me nu af of mijn backpack eigenlijk wel mee is gekomen in de bus: ik heb mijn tas gewoon afgegeven bij een van de bus-inpak-mannetjes, niet gecontroleerd of ze hun werk wel hebben gedaan. Ach, het zal wel. Dus ik stap in de bus en niet veel later vertrekken we richting Bangkok. Oh help! Paniekerig ging ik gelijk op zoek naar een plastic tas in mijn omgeving: mijn maag was het niet met de bus eens. Ik weet ook niet zeker of ik wel in de bus wil zitten. Het was veel te leuk in Phnom Penh, ik wilde helemaal geen afscheid nemen van mijn vrienden daar. Ik heb ze beloofd om terug te komen. Gedurende de hele busrit worden er dvd's afgespeeld met afschuwelijke Cambodjaanse karaoke. Om gek van te worden, maar volledig naar verwachting. Ook volledig naar verwachting is de veel te koude aircon die me nu al keelpijn bezorgt en zoals gewoonlijk heb ik ook weinig geluk met mijn buurvrouw: ze heeft mijn plek aan het raam genomen en haar tas heeft ze naast haar dikke kont geparkeerd, waardoor ze ook nog eens de helft van de stoel die eigenlijk van haar was inneemt. En ik heb dus een kater. Mijn plastic tas heb ik gelukkig nog niet nodig gehad, maar dat is alleen te danken aan het feit dat er niets in mijn maag zit. Nouja, wel goed om te weten dat niet alleen in Nederland mensen in het openbaar vervoer geen rekening met elkaar houden. Mevrouw neemt zonder met haar ogen te knipperen een dikke tien centimeter van mijn stoel in. Ze voelt toch dat ze ver over de opening tussen onze stoelen op mijn stoel tegen mijn kont aan het aandrukken is? En ze voelt toch zeker ook wel mijn elleboog die in haar kont prikt ter preventie van verdere in beslag name van mijn stoel? Mevrouw, ik vind u een stom mens. Mijn beleefde commentaar hierop had als enige effect dat ze haar tas nu niet meer bij het raam op de stoel plantte, maar tussen ons in. Hier staat trouwens wel tegenover dat naast wie je ook zit, de mensen hier altijd zullen aanbieden om hun eten met je te delen! Vind ik aardig, gebeurt me niet vaak in Nederland. Ook "leuk" is dat de enige westerse in deze bus ben: ik verwacht weinig interessante gesprekken. Niet omdat ik iets tegen Cambodjanen heb, maar ervaring heeft me geleerd dat we niet veel verder komen dan: "waar kom je vandaan?". Meestal is dat omdat hun Engels niet veel verder gaat dan dat. Positief is dat de wegen in Cambodja niet zo slecht zijn als in Laos (niet dat dat heel veel zegt...). En dat ik mijn benen een soort van kan strekken in het gangpad terwijl ik met een halve bil van mijn stoel af hang. Zucht. Misschien tijd voor valium: het geneesmiddel bij oncomfortabele busritten.

Hallo Thailand, ik ben terug! Over de grens moest ik overstappen naar een nog oncomfortabelere minibus, waar ik met drie andere mensen schouder aan schouder, bil aan bil, op de achterbank zit gepropt. En we vervolgen onze weg richting Bangkok meer stuiterend dan rijdend. Hallo hobbels in de weg. Ik hoop dat ik snel een goede plek vind om te slapen vannacht. Met aircon en wifi, zonder bedbugs en muggen, een goed matras... Oh en ik kijk ook al uit naar een goede maaltijd. Daar maak ik me geen zorgen om: Thais eten heeft me nog nooit teleur gesteld.
Grappig is trouwens hoe de stomme mevrouw in de vorige bus op mijn schouder in slaap viel. Dat kan gewoon hier. Is mij namelijk net ook gebeurd bij de meneer naast me, oeps, haha!

Hihi ik ben nog nauwelijks in Bangkok of ik word alweer door mensen meegenomen naar een club. Dit was niet het plan. Ik wilde gewoon naar bed, maar daar kwam natuurlijk niets van in. Dus nu ben ik nog steeds moe en heb ik nog steeds niet beslist waar ik heen ga, want dat is best wel een goede vraag. En alweer wordt aan mij gevraagd of ik niet wil blijven: "ah Bangkok is toch leuk, blijf hier gewoon bij ons"... Nee! De tijd tikt, ik heb nog maar een paar dagen tot ik terug naar huis ga. Ik moet er echt nog even wat van maken. Help, waar zal ik heen gaan? Trouwens, mijn slaapplek was zo gevonden en het eten ook. Ik ging gewoon weer naar de plek waar ik de vorige keer sliep en naar het restaurant er dichtbij waar ze zulke lekkere tom ka kai hadden. Ik heb het Thaise eten gemist! De soep was binnen no time op. Mmm!

Wil je Marije in Thailand bellen? Bel dan goedkoop via HalloBuitenland.nl